728 x 90

Planowanie pokerowe

Planowanie pokerowe

Planowanie pokerowe jest jedną z technik używanych do szacowania ocen elementów rejestru produktu. Technika tej używa się w zwinnych metodykach wytwarzania oprogramowania, w szczególności w Scrumie oraz programowaniu ekstremalnym. Została opracowana przez Jamesa Grenninga w 2002 roku, a następnie spopularyzowana w książce Agile Estimating and Planning autorstwa Mike’a Cohna opublikowanej w 2006 roku.

W procesie estymacji wielkości zadań biorą wszystkie osoby należące do zespołu deweloperskiego, a sam proces opiera się na kilku koncepcjach. Najważniejszą cechą planowania pokerowego jest to, że estymację wielkości zadania każdy deweloper przeprowadza sam, bez wpływu innych osób. Taka niezależna ocena prowadzi do wykorzystania wiedzy każdego z deweloperów. Najczęściej do wyboru oceny wykorzystuje się karty z odpowiednimi wartościami, które następnie wykłada się na stół. Po ujawnieniu niezależnych ocen, w przypadku różnych szacunków, następuje intensywna dyskusja na temat rozbieżności ocen, przez co zespół jest w stanie dostrzec więcej potencjalnych problemów dotyczących zadania i lepiej zrozumieć jego istotę przy wykorzystaniu wiedzy eksperckiej wszystkich członków zespołu. Po dyskusji i ewentualnych następnych rundach głosowania zespół powinien być w stanie osiągnąć konsensus dotyczący oceny dla elementu rejestru, gdyż ocena końcowa powinna opierać się na porozumieniu.

Zanim zespół zacznie wykorzystywać planowanie pokerowe do szacowania wielkości zadań, musi ustalić jakie wartości mogą przyjmować oceny. Najpopularniejszą sekwencją ocen wykorzystywanych w omawianej technice jest skala zaproponowana przez Mike’a Cohna, która opiera się na zmodyfikowanym ciągu Fibonacciego: 1, 2, 3, 5, 8, 13, 20, 40 oraz 100. Oprócz wspomnianych wartości często dodaje się do nich kartę ze znakiem zapytania, która reprezentuje chęć uzyskania przez dewelopera dodatkowej wiedzy na temat zadania od właściciela produktu. Kolejna często występująca karta, często oznaczana symbolem π lub literą B sygnalizuje, że zespół jest zmęczony i potrzebuje przerwy.

Procedura planowania pokerowego składa się z następujących kroków:

  1. Moderator spotkania wybiera element rejestru produktów i czyta jego treść zespołowi.
  2. Zespół deweloperski dyskutuje nad wybranym elementem i zadaje pytania właścicielowi produktu w celu poszerzenia wiedzy.
  3. Każdy z deweloperów niezależnie wybiera kartę z proponowaną przez siebie oceną.
  4. Jednocześnie następuje odkrycie wybranych kart z proponowanymi ocenami.
  5. Jeżeli wszystkie karty reprezentują tę samą ocenę, to staje się ona oceną elementu rejestru produktu.
  6. W przypadku gdy oceny nie są jednakowe, rozpoczyna się dyskusja w celu wyjaśnienia przyczyn nadania rozbieżnych ocen. Do grona osób, które powinny zabrać głos, powinni należeć deweloperzy, którzy wybrali minimalną i maksymalną wartość oceny.
  7. Po dyskusji następuje powrót do kroku numer trzy.

Obrazek tytułowy pochodzi z freeimages.com

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked with *

Cancel reply

Inne artykuły